Broken link building: przewodnik krok po kroku, który działa

Broken link building to prosta wymiana. Znajdujemy stronę, która umarła, ale wciąż mają do niej prowadzić linki, publikujemy żywą stronę o tym samym, i mówimy o tym osobom, którym linki się popsuły. One naprawiają usterkę u siebie. My dostajemy link.

Działa to z powodu, który nie ma nic wspólnego ze sprytnymi taktykami. Każdy inny mail outreachowy prosi redaktora o przysługę. Ten zgłasza defekt. Martwy link to drobny wstyd — sprawia, że strona wygląda na zaniedbaną, i wysyła czytelników na 404 — a osoba odpowiedzialna zwykle chce o tym wiedzieć. To zmienia rozmowę ze sprzedaży w pomoc i dlatego ta taktyka przeżywa, podczas gdy inne się wypalają.

Ma też najgorszą w całym outreachu opinię pod względem zmarnowanego wysiłku — i ta opinia jest zasłużona. Większość martwych adresów ma jeden czy dwa linki ze stron, których nikt nie utrzymuje, a większość maili trafia na adresy, których nikt nie czyta. Różnica między broken link buildingiem, który daje linki, a takim, który nie daje nic, leży niemal w całości na etapie kwalifikacji — zanim powstanie pierwszy mail.

Źródła nie są równe. Z grubsza według wydajności:

• Błędy 404 u konkurencji. Wyeksportować profil linkowy konkurenta i odfiltrować adresy docelowe zwracające 404 lub 410. Każdy z nich to strona z naszej niszy, która zdobyła linki i już nie istnieje. To najlepsze źródło, bo linki są już dopasowane tematycznie do tego, co sprzedajemy.
• Martwe serwisy i wygaszone produkty. Narzędzia, które zamknięto, blogi, które ucichły, firmy przejęte i zwinięte. Linki przychodzące na skalę całej domeny wskazujące w pustkę i oczywista potrzeba zamiennika.
• Strony z zasobami. Znaleźć w swoim rynku strony z zestawieniami, przecrawlować ich linki wychodzące i zachować te, które nie działają. Dostajemy zepsuty link plus stronę, która już istnieje po to, żeby wymieniać zasoby takie jak nasz.
• Własne błędy 404. Adresy w naszym serwisie, które kiedyś miały linki — po starej migracji albo usuniętym wpisie. Ich odzyskanie nie wymaga żadnego outreachu, tylko przekierowania.

Ten ostatni punkt jest bez przerwy pomijany, a zwykle to najszybszy dostępny zysk. Warto wyciągnąć raport błędów indeksowania, zestawić go z własnymi danymi o linkach i przekierować wszystko, co ma linki, na najbliższy działający odpowiednik. Przed poświęceniem dnia na budowanie list potencjalnych stron z cudzymi martwymi adresami.

Tutaj taktyka się wygrywa albo przegrywa. Przy każdym zepsutym adresie warto sprawdzić:

• Ile odrębnych domen do niego linkuje. Jedna czy dwie rzadko uzasadniają zbudowanie strony. Przy pięciu i więcej wysiłek rozkłada się na całą partię maili.
• Czy naprawdę jest martwy. Kod 301 albo tymczasowe 503 to nie okazja. Trzeba potwierdzić 404 lub 410 i sprawdzić dwa razy, w odstępie kilku dni.
• Czy strony linkujące żyją. Zaindeksowane, aktualizowane w ciągu ostatniego roku czy dwóch, osiągalne przez linki wewnętrzne. Zepsuty link na porzuconej stronie zostanie zepsuty na zawsze.
• Kto je utrzymuje. Autor z nazwiskiem albo redaktor sekcji z aktualną drogą kontaktu. Bez kontaktu nie ma okazji, choćby link wyglądał znakomicie.
• Kontekst linku. Warto przeczytać zdanie wokół niego. Jeśli powołuje się na konkretną liczbę albo konkretne narzędzie, nasz zamiennik musi to pokryć, a nie tylko szeroki temat.
• Czy zbudowalibyśmy tę stronę tak czy siak. Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, link nie jest wart treści, jakiej by wymagał.

Dziesięć zakwalifikowanych martwych adresów jest warte więcej niż trzysta niezakwalifikowanych. Bezwzględne filtrowanie w tym miejscu odróżnia tydzień pracy zakończony linkami od tygodnia pracy zakończonego pustą skrzynką i teorią o tym, dlaczego ta nisza jest trudna.

Otwórzmy martwy adres w archiwum internetu i przeczytajmy, co tam naprawdę było. Nie chodzi o klonowanie — kopiowanie zarchiwizowanej treści to i problem z prawem autorskim, i słaba strona — chodzi o odtworzenie intencji, która w ogóle zdobyła te linki.

Trzy praktyczne zasady:

1. Dotrzymać obietnicy, pobić wykonanie. Jeśli martwa strona była checklistą sprzed lat, nasza jest tą samą checklistą, aktualną, z uzupełnieniem luk oryginału. Jeśli była stroną z danymi, dane muszą być nasze i muszą być nowsze.
2. Zachować prawdziwość anchorów. Istniejące linki mówią rzeczy w rodzaju „przewodnik po oznakowaniu bezpieczeństwa w magazynie”. Jeśli zamiennik to strona produktowa z jednym akapitem o oznakowaniu, redaktor odmówi — i słusznie. Strona musi być uczciwym substytutem tego, co obiecuje anchor.
3. Zbudować raz, zaproponować wielu. Warto brać się za stronę tylko wtedy, gdy może na nią wskazać kilka zakwalifikowanych martwych adresów o tym samym temacie. Budowanie osobnej strony pod każdy link to sposób, w jaki ta taktyka przestaje się opłacać.

Strona ma być wolna od bramek, przerywników i wyskakujących okien. Redaktor sprawdzający zamiennik daje mu jakieś dziesięć sekund i nie wypełni formularza. Strona żądająca adresu e-mail, zanim cokolwiek pokaże, to łatwe „nie” — i nigdy nie usłyszymy dlaczego.

Mail jest krótki, rzeczowy i odwala robotę za redaktora. Czego potrzebuje:

Pomijamy komplement o świetnym blogu, akapit o naszej firmie i wszelkie wzmianki o SEO. Tematy, które działają, są dosłowne: nazwa strony i słowa „zepsuty link”. Wysyłamy z adresu konkretnej osoby, z prawdziwą stopką, i jeden follow-up po mniej więcej tygodniu — a potem koniec.

Propozycja usunięcia linku znaczy więcej, niż się wydaje. Sygnalizuje, że zgłaszamy usterkę, a nie handlujemy, a redaktorzy, którzy z niej skorzystają, często pamiętają nas przy następnym zestawieniu.

„Tak” w skrzynce to jeszcze nie link. Redaktorzy zapominają, poprawki zostają w szkicu, link wchodzi z atrybutem nofollow albo wchodzi i znika przy następnym przeprojektowaniu. Broken link building generuje mnóstwo obietnic, przez co jest taktyką, w której nieśledzony outreach traci najwięcej wartości.

Warto zapisywać każdą stronę ze stanem i datą: wysłany, gdy poszedł mail, obiecany, gdy się zgodzili, aktywny, gdy zobaczyliśmy link na stronie na własne oczy, utracony, gdy zniknie. Stan „aktywny” trzeba potwierdzać ręcznie — otworzyć stronę, znaleźć anchor, sprawdzić atrybut rel — bo obietnica zapisana jako link po cichu zawyża każdą liczbę, którą potem raportujemy.

Powyżej mniej więcej pięćdziesięciu miejsc ręczne sprawdzanie przestaje się dziać. To argument za automatyczną kontrolą linków aktywnych i utraconych, taką jak w trackerze backlinków Growmindr: każde miejsce jest regularnie sprawdzane ponownie i opatrywane bieżącym stanem, więc link, który znika w siódmym miesiącu, przychodzi jako alert, a nie jako niewyjaśniony spadek pozycji pół roku później. Krótki follow-up powołujący się na pierwotną naprawę odzyskuje spory ich odsetek.

Uczciwe ograniczenia, żeby dało się ocenić, czy zasługuje na miejsce w planie miesiąca:

• Odsetek odpowiedzi jest niski. To taktyka wolumenowa przebrana za precyzyjną. Trzeba planować dziesiątki zakwalifikowanych adresatów na jedną stronę zastępczą, a nie pięciu.
• Redaktorzy czasem po prostu usuwają link. Skasowanie martwego odnośnika to mniej pracy niż ocena naszej strony. To uprawniony wynik, a sami go zaproponowaliśmy.
• Wąskim gardłem są drogi kontaktu. Mnóstwo dobrych adresatów nie ma podpisu autora, adresu ani działającego formularza kontaktowego.
• Scrapery zaburzają liczby. Martwy adres z czterdziestoma linkami może się okazać czterdziestoma kopiami jednego rozesłanego artykułu.
• Część serwisów jest porzucona. Jeśli nic się tam nie zmieniło od trzech lat, link nie zostanie naprawiony niezależnie od tego, jak dobry jest nasz mail.

Używany dobrze jest solidną taktyką ze środka stawki: trafne linki, brak opłat i sensowny powód, żeby odezwać się do ludzi, których i tak warto poznać. Używany jako cały program utyka, bo zasób dobrych martwych adresów w jednej niszy jest skończony. Warto prowadzić go obok pracy, która tworzy coś wartego zacytowania, a nie zamiast niej.